Organisch (metaalachtig) reagens is een belangrijk organisch chemisch reagens, dat een breed scala aan toepassingen heeft in organische synthese. Organometaalreagentia zijn doorgaans verbindingen gevormd door een of meer metaalatomen die zijn samengevoegd met een of meer organische groepen. Ze kunnen worden gebruikt als katalysatoren voor de vorming van koolstof-koolstofbindingen en andere organische omzettingsreacties.
De oorsprong van organometaalreagentia kan worden herleid tot de eerste helft van de 19e eeuw, toen de Deense apotheker Zeise in 1827 voor het eerst de eerste organometaalverbinding synthetiseerde met behulp van de reactie van ethanol en chloroplatinaat. Deze verbinding wordt Zeise-zout genoemd, een organische groep die door covalente bindingen aan metalen is gekoppeld. De ontdekking van Zeise legde de basis voor de latere ontwikkeling van organometaalchemie.
Van het einde van de 19e eeuw tot het begin van de 20e eeuw bevorderden de ontwikkeling van organische (metaalachtige) reagentia en de voortgang van organische synthese, structuurtheorie, synthesestrategie en andere vakgebieden elkaar. In 1890 ontdekte Mond de synthesemethode van carbonylnikkel en in 1900 ontdekte Grignard het Grignard-reagens, een zeer belangrijke klasse van organometaalreagentia. De succesvolle synthese van het Grignard-reagens opende een nieuw hoofdstuk in de organometaalchemie en dergelijke reagentia speelden een belangrijke rol in de daaropvolgende organische synthese. In 1912 werd Grinya, de uitvinder van het Grignard-reagens, samen met zijn collega, de Franse chemicus Paul Sabatier, onderscheiden met de Nobelprijs voor scheikunde.
In de jaren 60 van de 20e eeuw werd de Natta-katalysator, ook bekend als de Ziegler-Natta-katalysator, ontwikkeld door de Italiaanse chemicus Giulio Natta en de Duitse chemicus Karl Ziegler. Dit is een klasse van op overgangsmetalen gebaseerde katalysatoren, voornamelijk een complex van titanium en aluminium, die de polymerisatie van -olefinen onder relatief milde omstandigheden kan bevorderen om polymeren met een hoog moleculair gewicht te produceren, en heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van de polymeerindustrie, waarvoor de twee in 1963 de Nobelprijs voor Scheikunde kregen.
In de 21e eeuw handhaaft de organometaalchemie nog steeds haar actieve ontwikkelingstrend. In 2000 kregen Alan J. Heeger, Alan G. MacDiarmid en Hideki Shirakawa de Nobelprijs voor Scheikunde voor hun bijdragen aan het veld van geleidende polymeren, met name de Ziegler-Natta katalytische synthese van polyacetyleen.